Πατρίδα δεν είναι μόνο ο ήλιος, η θάλασσα, τα βουνά και τα λαγκάδια.
Πατρίδα δεν είναι το υπερκοστολογημένο και γελοίο show μοντέρνων χορών που ετοιμάζει η Αγγελοπούλου.
Πατρίδα είναι αυτή που σέβεται τους κατοίκους της, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής κι οικονομικής κατάστασης.
Πατρίδα δεν είναι αυτή που δεν παρέχει τίποτε άλλο στους υπηκόους της από ανεργία, φτώχεια και μιζέρια.
Πατρίδα δεν είναι αυτή που σου παίρνει το σπίτι για χρέη που γεννήθηκαν από τη δική της ανικανότητα.
Πατρίδα δεν είναι οι τράπεζες.
Πατρίδα δεν είναι σημαιούλες στα μπαλκόνια και στο τραπέζι να μην έχουμε να φάμε.
Πατρίδα δεν είναι τα λαμόγια πολιτικοί που τρώνε μίζες με χρυσά κουτάλια κι εσένα σε ταΐζουν φόβο και καταστολή.
Για να αρχίσουμε να μιλάμε για πατρίδα, θα έπρεπε πρωτίστως κι αρχικά η πατρίδα να μάθαινε να ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ...
Η ντροπή όμως στην Ελλάδα είναι μια άγνωστη έννοια.